بعضی ها...

دریا به خودی خود خوب است... خوب نه عالیست! شاید خیلی ها باشند که اگر هر روز و هر ساعت دریا را ببینند از عظمت و آرامشش خسته نشوند... گاهی دلت میخواهد پاهایت را در آب بگذاری تا امواج دریا حسابی طوافشان کند... آن وقت است که هوس میکنی تنی هم به آب بزنی تا تک تک سلول های وجودت از موهبت دریایی شدن بهره مند شوند... تا چند قدمی ات مرزی باریک وجود دارد که هشدار میدهد تا همین جا حق داری که در کنار دریا باشی... لذتت را ببر اما پایت را از این مرز فراتر نگذار... تو اما هشدار را جدی نمیگیری و مرز ها را رعایت نمیکنی.. دریا با تمام عظمتش، با آرامش بی مثالش و با حس خوبی که بی منت خرج روحت میکند در این مکان جغرافیایی وحشی و بی رحم میشود حتی ممکن از طمع به گرفتن جانت کند... میدانی! اگر تو هم مرز دریا را جدی نگیری روزی از روزها وقتی وحشی شدنش نصیبت شد ممکن است از خودش، صدایش و آرامشش بیزار شوی... شاید دیگر هیچوقت تا ساحلش هم قدم نگذاری...

بعضی از آدم ها دریا هستند... به همان خوبی و به همان تلاطم... برای داشتنشان...برای همیشه داشتنشان باید به جغرافیای وجودشان مسلط شد... باید فاصله ات را با آن ها حفظ کنی تا بتوانی رابطه ی درست را در کنارشان تجربه کنی... آدم های اینچینی گاهی وحشی میشوند!